درس یازدهم

پروردگارا

پروردگارا، دعاپم به درگاه تو اپن است:

فقر و حسادت را از وجود من نابود کن.

بی نوايی و تنگ چشمی را از دلم ريشه کن ساز  و از بيخ و بُن برکن؛

اندکی نپروپم بخش تا بتوانم بار شادی ها  و غم ها را تحمّل کنم.

نپروپی به من ارزانی فرما تا عشق خود را در خدمت و کمک، ثمر بخش سازم.

خدايا نيرويی به من ببخش / که هيچ زمانی چيزی از بيچاره ای نگيرم / و دربرابر افراد مغرور  /  به خواری تعظيم نکنم.

توانی  به  من  عطا  فرما     که  هيچ گاه  چيزی  از  بی نوايی  نستانم    و در برابر گستاخ  و مغرور،   زانوی دنائت* خم نکنم.

توانی به  من ببخش / تا روح خود را از  وابستگی به چيزهای بی ارزش و مال و منال دنيا بی نياز کنم.

قدرتی  به  من  بخشا    تا روح خود را از تعلّق به جپفه*های  ناچيز  روزگار بی نپاز کنم.

و آن را از وابستگی به دلبستگی های دنيا آزاد کنم.

و  از  هر چه  رنگ  تعلّق  پذيرد ، آزادش  سازم.

و نپروپی به من ده تا قدرت و توان خود را از روی کمال عشق و نهاپت محبّت تسلپم خواسته ها و رضای تو کنم.

بیاموزیم