درس یازدهم

مسافر

دلم می خواهد بر بال های باد نشینم و آن چه را که پروردگار جهان پدپد آورده، زپر پا گذارم تا  مگر روزی به  پاپان  اپن

 درپای بی کران رسم و بدان سرزمپن که خداوند سر حدّ جهان خلقتش قرار داده است ،  فرود آپم . از هم اکنون، در

 اپن سفر  دور  و  دراز ،  ستارگان را  با  درخشندگی جاودانی خود می بپنم  که  راه هزاران  ساله  را  در   دل افلاک

               تا به هدف و پايان سفر خود برسند

می پپماپند  تا  به  سر منزل  غاپی*  سفر  خود  برسند  امّا  بدپن حد  اکتفا   نمی کنم  و  هم چنان بالاتر  می روم .  بدان جا

 می روم که دپگر ستارگان  فلک را در آن راهی نپست.

دلپرانه پا در قلمرو  بی پاپان  ظلمت و خاموشی می گذارم  و  به چابکی نور ،  شتابان  از آن می گذرم . ناگهان  وارد

 دنپاپی  تازه می شوم که  در آسمان آن ابرها در حرکت اند و در زمپنش، رودخانه ها  به سوی درپاها جرپان دارند . در

 پک جادّه ی خلوت، راهگذری به من نزدپک می شود؛ می پرسد: «ای مسافر، باپست.  با چنپن شتاب  به  کجا  می

 روی؟»می گوپم:«دارم به سوی آخر دنپا سفر می کنم. می خواهم بدان جا روم که خداوند آن را سرحدّ دنپای خلقت

                         موجود زنده ای در آن جا نيست

 قرار داده است و ديگر در آن ذی حپاتی* نفس نمی کشد.»

                                بی خودی سختی سفر را تحمل نکن

می گوپد:«اوه، باپست؛  بيهوده  رنج  سفر  را  بر خويش  هموار مکن.  مگر نمی دانی  که  داری  به عالمی  بی پاپان  و  بی

 حدّ و کران قدم  می گذاری؟ »

ای انديشه بلندپرواز من/ به بال هايت که مانند عقاب است/ اجازه سفر نده / و ای خيال من که مانند کشتی

                                                                                                     تندرو درحال حرکت هستی

  ای  فکر  دور   پرواز   من !   بال های  عقاب  آسايت را   از  پرواز  باز  دار     و تو  ای  کشتی  تند  رو  خيال  من !

همين جا  توقّف  کن /  برای اينکه تو بيشتر از اين اجازه سفر نداری و در همين جا بايد بمانی.

 همين   جا   لنگر  انداز  ؛   زيرا  برای  تو بيش  از  اين  اجازه ی  سفر نيست .

بیاموزیم