درس بیست و سوّم

لاله ی آزاد

من گل آزادی هستم که به اختيار خودم می رویم  و بویا می شوم        من در دشت پهناور زندگی می کنم و از این نظر همانند آهو هستم.

             من لاله ی  آزادم ، خود  رويم  و  خود  بويم                  در دشت  مکان دارم، هم فطرت* آهويم

من با باران سیراب می شوم و کنار جوی آب نروییده ام که محتاج آن باشم /  من در دشت بیکران روییده ام نه درباغ و آنجابرایم کوچک است.

             آبم  نم   باران  است  ،  فارغ   ز لب  جويم                  تنگ است محيط آن جا،در باغ نمی رويم

من گل لاله ی آزادی هستم که به اختیار خود می رویم و بویا می شوم.

     من لاله ی آزادم ، خود رويم و خود بويم       

سرخی چهره ی من بخاطر خون سرخی است که دررگهایم جاری است         چهره ام آنقدر زیباست که احتیاج به آرایشگر ندارم.

             از خون رگ خويش است ،گررنگ به رخ دارم                 مشّاطه*  نمی خواهد  زيبايی  رخسارم

من روی پای خود ایستاده ام و  به کمک دیگران احتیاج ندارم            در جستجوی یاری نیستم و ازاینکه بیگانگان کمکم نکنند نگران نیستم.

             بر   ساقه ی  خود  ثابت ،  فارغ  ز  مددکارم                نی  در  طلب  يارم  ،  نی  در  غم  اغيارم

من گل لاله ی آزادی هستم که به اختیار خود می رویم و بویا می شوم.

من لاله ی آزادم ، خود رويم و خود بويم

هرروز صبح نسیم آزادی و بوی خوش به قصد زیارت من می آید                  و چشمان بچّه های آهو با دیدن من خوشحال می شود.

            هر  صبح  نسيم  آيد ،  بر  قصد   طواف  من                آهو  برگان  را   چشم، از ديدن من روشن

من مانند چراغ روشنی هستم که درگوشه ای از این دشت فروزانم.         و پروانه های بسیاری اطراف من هستند که همه عاشق هستند.

            سوزنده  چراغستم ، در گوشه ى اين  مامن                پروانه بسى  دارم ،  سرگشته   به پيرامن

من گل لاله ی آزادی هستم که به اختیار خود می رویم و بویا می شوم.

من لاله ى آزادم ، خود رويم و خود بويم

من با نشان دادن برگ و گل خود، آب و رنگی به چمن می بخشم.        و سراسر دشت ازبوی عطرآمیز من مانند مُشک،خوشبو شده است.

            ازجلوه ى سبز  و  سرخ ،  طرح  چمنى  ريزم              گشته است  ختن صحرا ،  از  بوى دلاويزم      

ایستادن و خم شدن من به خاطر مستی است.                                     و سر و پای وجودم ناز و ادا و شادی است.

            خم مى شوم از مستى،هرلحظه و مى خيزم              سر  تا  به  قدم نازم  ، پا  تا  به سر انگيزم             

من گل لاله ی آزادی هستم که به اختیار خود می رویم و بویا می شوم.

من لاله ى آزادم ، خود رويم و خود بويم

چهره ی سرخ من از می عشق و حالت مستی است.                            و داغی که در سینه پُرخونم دارم به دلیل عاشق بودن من است.

           جوش مى و مستى بين، در چهره ى گلگونم                داغ است نشان عشق، در سينه ى پرخونم

من لاله ی آزاد و دلباخته ای ام که به زندگی صحرا عادت کرده ام  /  عشق مرا ازخود بی خود کرده و باعث شده از شهر،روانه ی صحرا شوم.

           آزاده  و   سرمستم  ،  خو  كرده   به  هامونم               رانده ست جنون عشق ، از شهر به افسونم

من گل لاله ی آزادی هستم که به اختیار خود می رویم و بویا می شوم.

من لاله ى آزادم ، خود رويم و خود بويم 

من در زندگی خود همواره تلاش کرده ام و ازکسی کمک نمی خواهم          به همین دلیل هیچ گونه وابستگی به باغ و چمنزار ندارم.

           از   سعى  كسى  منّت  بر  خود  نپذيرم  من               قيد چمن  و  گلشن ،  بر  خويش  نگیرم  من

من به این طریق زندگی افتخار می کنم چون متّکی به خودم هستم   /    من از آغاز زندگی،آزاد بودم و سرانجام هم آزاد ازاین دنیا می روم.

           بر  فطرت  خود  نازم  ،  وارسته  ضميرم   من               آزاده    برون    آيم    ،    آزاده    بميرم    من

من گل لاله ی آزادی هستم که به اختیار خود می رویم و بویا می شوم.

من لاله ى آزادم ، خود رويم و خود بويم

بیاموزیم