معرّفی

ابومحمّد مشرف الدين (شرف الدين) مصلح بن عبداللّه بن مشرّف  السعدی

الشيرازی ملقب به ملک الکلام و افصح المتکلّمين  يکی از بزرگترين شاعران

ايران و جهان است . در حدود سال  606  هجری  در شيراز  چشم به جهان

گشود . سعدی  هم در شعر  و  هم در  نثر سخن  فارسی  را  به حد کمال

رسانده است  و  از  ميان  آثار  منظوم او ،گذشته از غزليات و قصاید، مثنوی

مشهوری  است که به «سعدی نامه» و «بوستان» شهرت دارد. اين منظومه

در اخلاق و تربیت و  وعظ است و در  ده  باب  تنظيم  شده است : 1. عدل ،

2.احسان،  3 . عشق،  4. تواضع،  5. رضا ،  6. ذکر ،  7. تربيت ،  8. شکر ،

9. توبه ،  10. مناجات  و ختم کتاب. و مهم ترين اثر او در نثر ، کتاب گلستان

است که دارای يک ديباچه و  هشت باب است:باب اول در سیرت پادشاهان،

باب دوم در اخلاق درويشان، باب سوم در فضيلت قناعت، باب چهارم در فوايد

خاموشی ، باب  پنجم  در عشق و جوانی ،  باب ششم  در صغف  و پيری ،

باب هفتم در تاثیر تربيت  و باب هشتم در آداب صحبت .

وفات وی بین سال های 691 و 694 در شيراز اتفاق افتاد.

بیاموزیم