|
درس سيزدهم
در امواج سند به مغرب ، سپنه مالان قرص خورشپد نهان می گشت پشت کوهساران فرو می رپخت گردی زعفران رنگ به روی نپزه ها و نپزه داران *** ز سم اسب می چرخپد بر خاک به سان گوی خون آلود ، سرها ز برق تپغ می افتاد در دشت پياپی دست ها دور از سپرها *** نهان می گشت روی روشن روز به زپر دامن شب در سپاهی در آن تارپک شب می گشت پنهان فروغ خرگه خوارزمشاهی *** اگر پک لحظه امشب دپر جنبد سپپده دم جهان در خون نشپند به آتش های ترک و خون تازپک ز رود سند تا جپحون نشپند *** به خوناب شفق* در دامن شام به خون آلوده اپران کهن دپد در آن درپای خون در قرص خورشپد غروب آفتاب خويشتن دپد *** چه اندپشپد آن دم ، کس ندانست که مژگانش به خون دپده تر شد چو آتش در سپاه دشمن افتاد ز آتش هم کمی سوزنده تر شد *** در آن باران تير و برق پولاد ميان شام رستاخيز مي گشت در آن درياى خون در دشت تاريك به دنبال سر چنگيز مي گشت *** بدان شمشير تيز عافيت سوز در آن انبوه ، كار مرگ مي كرد ولي چندان كه برگ از شاخه مي ريخت دو چندان مي شكفت و برگ می كرد *** ميان موج مي رقصيد در آب به رقص مرگ ، اخترهاي انبوه به رود سند مي غلتيد بر هم ز امواج گران كوه از پی كوه *** خروشان ، ژرف ، بي پهنا ، كف آلود دل شب مي دريد و پيش مي رفت از اين سدّ روان ، در ديده ي شاه ز هر موجي هزاران نيش مي رفت *** ز رخسارش فرو مي ريخت اشكي بناي زندگي بر آب مي ديد در آن سيماب گون امواج لرزان خيال تازه اي در خواب مي ديد: *** اگر امشب زنان و كودكان را ز بيم نام بد در آب ريزم چو فردا جنگ بر كامم نگرديد توانم كز ره دريا گريزم *** به ياري خواهم از آن سوي دريا سواراني زره پوش و كمان گير دمار از جان اين غولان كشم سخت بسوزم خانمان هاشان به شمشير *** شبي آمد كه مي بايد فدا كرد به راه مملكت فرزند و زن را به پيش دشمنان استاد و جنگيد رهاند از بند اهريمن ، وطن را *** پس انگه كودكان را يك به يك خو است نگاهي خشم آگين در هوا كرد به آب ديده اوّل دادشان غسل سپس در دامن دريا رها كرد *** بگير اي موج سنگين كف آلود ز هم وا كن دهان خشم ، وا كن ! بخور اي اژدهاي زندگي خوار دوا كن درد بي درمان ، دواكن ! *** زنان ، چون كودكان در آب ديدند چو موي خويشتن در تاب رفتند وزان درد گران ، بي گفته ي شاه چو ماهي در دهان آب رفتند *** شبي را تا شبي با لشكر خرد ز تن ها سر ، ز سر ها خود* افكند چو لشكر گرد بر گردش گرفتند چو كشتي ، باد پا در رود افكند *** چو بگذشت ، از پس آن جنگ دشوار از آن دريای بی پاياب* ، آسان به فرزندان و ياران گفت چنگيز كه گر فرزند بايد ، بايد اين سان *** بلي ، آنان كه از اين پيش بودند چنين بستند راه ترك و تازي از آن ، اين داستان گفتم كه امروز بداني قدر و بر ، هيچش نبازي *** به پاس هر وجب خاكي از اين ملك چه بسيار است ، آن سر ها كه رفته ز مستي بر سر هر قطعه زين خاك خدا داند چه افسرها* كه رفته
| |
|
 |
