درس هفتم

آب زنيد راه را

محل عبور  دوست را  جارو  کنید  و  آب  بریزید .                                 به باغ مژده بدهید چون با رسیدن او عطر بهار همه جا را پر می کند.

         آب زنيد   راه    هين    که     نگار      می   رسد                 مژده   دهيد   باغ   را   بوی  بهار  می رسد

برای آمدن یار که مثل ماه شب چهارده زیبا است راه را باز کنید .                  زیرا از صورت نورانی او نور می تابد و همه جا را روشن می کند

         راه دهيد يار   را   ،  آن   مه     ده      چهار     را                 کز   رخ  نور   بخش  او  نور   نثار   می رسد 

آسمان برای عبور محبوب شکافته شده و در جهان غوغا شده است.          بوی خوش همه جا را پر کرده و پرچم محبوب از راه رسیده است.

         چاک شده ست آسمان،غلغله ای ست در جهان                عنبر و مشک می دمد،سنجق يار می رسد

با آمدن دوست روشنایی همه جا را فرامی گیرد  .                                        غم ها ازبین می رود و معشوق مانند ماه به آغوش می آید.

         رونق باغ می رسد، چشم  و   چراخ    می رسد                 غم  به  کناره  می رود ، مه به کنارمی رسد

تیرهای معشوق  به سوی نشانه ها درحرکت است  .                                   تا  شاه  از   شکار  برنگشته  با هم  شکار  او  شویم.

         تير روانه  می رود   ،   سوی    نشانه    می رود                 ما چه نشسته ايم پس؟ شه زشکار  می رسد

باغ سلام می کند و سرو درمقابل او بلند می شود و عبادت می کند .              و  سبزه  و  غنچه  به  سوی  او  می روند.

         باغ   سلام   می   کند   سرو   قيام    می کند                  سبزه  پياده می رود ، غنچه  سوار می رسد

نمی دانم کدام شراب فرشتگان را مست کرده است .                                   شرابی که عقل را مست و جان را بی هوش کرده است.

         خلوتيان آسمان  تا  چه   شراب   می   خورند !                  روح خراب و مست شد، عقل خمار می رسد

اگر به جمع ما رسیدی سکوت کن  .         چون در راه ما سروصدا قبول نیست و گفتار مانند گردوغباری است که هوای صاف را  تار می کند.

         چون برسی به کوی ما،خامشی است خوی ما                  زان که زگفت و گوی ما، گرد و غبار می رسد

بیاموزیم